1hayat3melek / instagram
Resim kaynak : www.joojoo.me

16 Kasım 2014 Pazar

Kemoterapi ile İlk Randevu

Hiçbir şey okumadan hiçbir şey araştırmadan sadece halk dilinde adı çıkmış kemoterapinin , çok mide bulantısı,halsizlik yaptığını ve saçlarımın doküleceğini bilerek gidiyorum ilk randevuma...

Eşim ve ablası eşlik ediyor bu ilk randevu için.
Bana ise suskunluk...
Bir çocuk gibi beni nereye götürüyorlarsa oraya gidiyor ama bir yandan da bir şahin gibi etrafı gözlemliyorum.
Kan değerlerime bakmaları için örnek veriyorum ve sonucun cıkması içinde 45 dk bekliyoruz.45 dk nın sonunda doktorumla konuşup kemoterapi için hazırlanıyorum.

Kemoterapi servisine girdiğimde ise bir sürü meraklı ve acıyan gözlerle karşılaşıyorum. Arada "Hamileyken Nasıl olur" diyen gözlerde var tabi.
Hiç yabancı değil ki...
İçten içe gülüyorum o gözlere.Kendi kendime ise " çünkü ben özelim"diye telkin veriyorum.

Yatağa uzanıp hemşirenin gelmesini bekliyorum...
Uzun uzun anlatıyor verecekleri ilaçların yan etkilerini.
Asıl zehirden önce midenizi korumak için 2 ilaç ondan sonra kanser ilacını vereceğiz size diyorlar.
Susuyorum.
İtiraz etmeye hakkım mı var ki?

İlacın size verilmesi 1,5 saati bulur ve size bu sırada da uyku yapabilir diyor sevgili hemşire.
Ama ben inadına gözlerimi bile kırpmıyorum.

Sonra bakıyorum ki refakatçi olarak bizimle gelen ablamız uyuklamış
Kıkır kıkır gülmeye başlıyorum onu öyle görünce. Dalga mı geçmeden de duramıyorum tabi...

İlk kemoterapim nihayet bitiyor ben ise hala dimdik ayakta.
Ne doğru dürüst konuşuyorum ne de bir tepki veriyorum.

Evrak işlemleri için beni bir koltuğa oturtuyorlar.Suskunluğumdan taviz vermiyorum.
Bir ara kafamı kaldırıp etrafa baktığımda ise babasının kucağında 4 yaşlarında bir erkek çocuğuyla karşılaşıyorum.
Görür görmez anlıyorum bu dikenli yolda onunda yürüdüğünü...Kafasında bir bandana  ağzında bir maske ve sapsarı bir beniz...
Dikkatle ama hissettirmeden seyretmeye başlıyorum onları...
Aklıma düşüyor canım oğlum, kuzum , Çınar'ım...
İçimden şükrederken buluyorum kendimi "iyi ki ben,iyi ki ben"diye...
İste tam o sırada babası kucağındaki oğlunu sakinleştirmek için sesleniyor.
"Çınar ağlama oğlum"

Bu ismi duyar duymaz koşarak uzaklaşıyorum oturduğum yerden...
Gözyaşlarımda boğuluyorum...

8 yorum:

  1. Okuyup bu kadar etkilendiğim başka bir yazı olmadı bugüne dek...Benimde bir Çınarım var.Allah kuzularımıza vereceği her sıkıntıyı bizlere versin.Size de aynı acıları sıkıntıları bir daha asla yaşatmasın inşallah...

    YanıtlaSil
  2. Nuraycım... Nasıl gidiyor durumun, kemoterapi süreci zaten zor bir süreç, Rabbim yardımcın olsun tatlım, arasıra iki satır yazsan da bizi merakta bırakmasan olur mu :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. merhaba çok şükür iyiyim ve yeniden çalışma hayatına geri döndüm

      Sil
    2. Çok sevindim Nuraycıım :) Ben de pazartesi 4. kemoya gideceğim, öptüm seniii :)

      Sil
  3. Meraklardayız, Banucaya katılıyorum...Bir-iki satır cevap lütfen.

    YanıtlaSil
  4. merhaba çok şükür iyiyim ve yeniden çalışma hayatına başladım :)

    YanıtlaSil
  5. fizik tedavi ve rehabilitasyon konularında geniş kapsamlı bilgiler içeren web sitesi
    http://www.saglikhizmeti.xyz

    YanıtlaSil